Znana większości swych Czytelników jedynie z pseudonimu „Anna” – Anna Dąmbska w czasie wojny brała udział w konspiracji, a następnie walczyła w szeregach Armii Krajowej jako sanitariuszka i łączniczka. W 1944 r. na ponad rok trafiła do sowieckich łagrów w Ostaszkowie i Kałudze. Tam, w nieludzkich warunkach, nie poddając się zwątpieniu i rozpaczy, modliła się, by Bóg pozwolił jej nadal służyć Ojczyźnie. Wróciła do Polski. Ukończyła Akademię Sztuk Plastycznych.

W wieku dojrzałym odkryła u siebie charyzmat słyszenia Bożego głosu. Zaczęła słowa Pana zapisywać (pierwsze w roku 1967). „Rozmowy z Panem” nabrały bardziej systematycznego charakteru od roku 1982.

Od 1985 roku oceny poprawności teologicznej tekstów „rozmów z Panem”, za pozwoleniem swoich przełożonych, dokonywał jezuita ks. prof. Jan Sieg.

Autorka książki, Anna, tak pisze: „Zawsze wyobrażałam sobie Jezusa Chrystusa jako swojego najbliższego przyjaciela i tęskniłam do przyjaźni z Nim. Lecz nie wiedziałam jaką drogą dojść do niej i nikt mi tej drogi nie wskazał… Szukałam na wielu drogach i wreszcie w ruchu charyzmatycznym spotkałam się z Bogiem żywym, bliskim i kochającym, Który mówił z nami i przez nasze usta pocieszał innych. Kiedy zaczęłam zapisywać Słowa, które słyszałam, rozmowy stały się coraz dłuższe. Bóg sam je zaczynał, odpowiadał na wątpliwości, mówił o Swojej Miłości, zachęcał”.