Recenzja sponsorowana: „Obrazoburcza, prześmiewcza, pełna analogii i nawiązań do świata realnego, świata bajek i legend, ale także filmu, literatury i sceny, także politycznej, z elementami czarnego, oraz innych barw humoru”. Napisałby o tej książce Tacyt, gdyby żył.     O czym jest ta książka: Michi jest właścicielem karczmy, lekko podstarzałym, korpulentnym i marzącym tylko o spokojnym życiu. Los jest jednak przewrotny. Los to kawał drania, można by nawet rzec! Taki drań potrafi rzucić pod nogi kłodę, albo skórkę od banana... albo magiczny smoczy kieł, przynoszący koszmary. Co spotka Michiego po jego znalezieniu? Czy odważnie stawi czoło przeznaczeniu, czy popłynie z prądem, czy raczej będzie rozpaczliwie wiosłował, chcąc uciec przed zbliżającym się wodospadem wydarzeń? Jakie spotka przeciwności, a kto poda mu pomocną dłoń, lub inną kończynę? W jakie zabawne perypetie się wplącze? Odpowiedź jest właśnie tu! W książce "Smokieł"!     Od autora: Zaczęło się niewinnie od paru zdań, a potem już nie mogłem się zatrzymać. Miała to być krotochwila dla moich dzieciaków, żeby zachęcić je do czytania, nie planowałem więc niczego, fabuła sama toczyła się dalej. Zaczynając, nie znałem końca, ba, nawet nie znałem następnego rozdziału, dokladnie odwrotnie, niż powinien czynić autor. Mimo to myślę, że się udało, a właśnie z tego powodu, jeśli tę książkę przeczytacie, lub odsłuchacie, wybaczcie niezauważone przeze mnie nieścisłości i nieciągłości. Książka to, jak to określiła moja żona, "fantasy drogi". Trochę jak Tolkienowska drużyna pierścienia, ale bez zadęcia, za to, mam nadzieję, pełna zabaw słowem i sytuacją, która Was rozbawi. Jeśli lubicie Terrego Pratchetta, Monty Pythona, Mela Brooksa lub podobne klimaty, znajdziecie w "Smokieł" wiele nawiązań. Nie omijam też skojarzeń z polityką, baśnią, kinem i innymi sferami życia i historii. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić, bo taki głównie cel przyświecał mi podczas pisania tej książki.